در خلوت تنهایی دل نشسته ام

گوش دلم در حسرت

شنیدن اهنگ نفس هایت پژمرده شد

دلخوشم به قناری هایی که

در قفس اسیر احساس های خوشند

به من بگو

بعد از این چشم به راه تو باشم...

  دوستت دارم  چون تنهاترين ستاره زندگي مني

                                   دوستت دارم  چون تنها ترين مصراع شعر مني

دوستت دارم  چون تنها ترين فکر تنهايي مني

                                       دوستت دارم  چون زيباترين لحظات زندگي مني

دوستت دارم  چون زيباترين روياي خواب مني

                              دوستت دارم  چون زيباترين خاطرات مني

دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

تكيه به شونه هام نكن

من از تو افتاده ترم

ما كه به هم نمي رسيم

بسه ديگه بزار برم

كي گفته بود به جرم عشق

يه عمري پر پر ت كنم

حيف تو نيست كنج قفس

چادر غم سرت كنم

من نه قلندر ميشم ،نه قهرمان غصه

نه برده حلقه به گوش

نه مثل اون فرشته ها

من عاشقم همين و بس

غصه نداره بي كسيم

قشنگيه قسمت ماست

كه ما به هم نمي رسيم

مرگ من آري فرا خواهد رسيد

در شبي سرد و غم انگيز و سياه

در كويري خشك و بي آب و علف

در زمستاني كه مي آيد ز راه

كاش باشي در كنارم آ زمان

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

روزي تلخ كر افق ابري سياه

هو كنان خود را به من خواهد رسند

آسمان گريان ز اين نا كام خويش

قطره اي باران نثار يار خويش

من پر از اندوه و حسرت نا اميد

در درون بستري با ياد او

چشم بر در دوخته در راه او

اشك هايم ميشود دايم روان

عشق جاويدم مرا بردي ز ياد

مردمان تابوت من باشد سياه

رنگ آن زجري كه من ديدم به كام

سنگ قبرم تكه اي از يخ كنيد

تا به جاي آخرين معبود من

لحظه اي تابيدن خورشيد گرم

قطره قطره آب گردد ولي با آه و درد

مرگ من آري فرا خواهد رسيد

روز پيوستن به اوهام و خيال

لحظه همبستري با خاك نرم

بوسه هاي سنگ بر اندام من

اين من تنها تر از هر رهگذر

زير خاكي سر مدفون گشته ام

مرگ من آري فرا خواهد رسيد

مردمان آيند هر يك سوگوار

چشم هايشان در پي ام اندوهبار

روح اما به دنبال كسي است

دربه در دنبال سيماي كسي است

او كه آيد انتظار آخر شود

ديدگانم عاقبت بر هم رود

بستر من پر گل مريم شود          

@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

تو

من که از یاد تمام اشنایان رفته ام

وای بر من گر تو هم روزی فراموشم کنی

قانون دلسوختگان.........

قاضی نامم را بلند خواند

و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شدم

به تنهایی.........

ومرگ کنار چوبه دار...

از من خاستند تا اخرین

خواسته ام را بگویم

ومن..............گفتم

به تو بگویند دوستت دارم

هر جا باشی به خدا میسپارمْ

فکر من نباش دیگه آخرِ راهَم

تویه لحظه های من ، وقتی که تنهام، منو غصّه حرفها داریم آخه با هم

منّتی بر تو ندارم، چون که این نیاز من بود

واسه با تو بودنِ من، آخرین تلاش من بود

شده از خودت بپرسی که به من چی میگذره

حسّی دارم تویه قلبم تو را فریاد میزنه

این روزا زمزمه ی عاشقی رو ، گوشم زیاد میشنوه

وقتی محتاج محبّتی ، کسی یادی ازت نمیبره

آخرین جمله که گفتم ،از خدا میخواستم خوشبخت بشی

منو از سرت به دَر کُن لا اقل توزندگیت ، تو یکی خوشبخت بشی

گفته بودی که طبیب دل هر بیماری       پس طبیب دل من باش که بیمار توام

شب و روز من یکی شد حتی حس زندگی رفت

دیگه بی تو مرده بودم

حرف مردم شده بودم

توي اغوش نبودت تو خودم گم شده بودم

تازه فهميدمكي بودي

براي من تپش زندگي بودي

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
که واسم غریب و نا شناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

جستجوی مطالب